~ باشگاه مخاطبان!

نوشین

دوستی دارم به اسم سارا که در دیار غربت زندگی می کند.

من را به یک بازی دعوت کرده٬شاید چیزی مثل آرزو بازی...

یادتان که هست؟

شما هم شرکت کنید.

اینجا محل بازی است.

~ تولد...!

نوشین

سمیه٬مهران و سپهر عزیزم٬

 « تولدتون مبارک»

~

نوشین

نام بنا: شورای شهر لندن

آرشیتکت: نورمن فاستر

ساخت این بنا ۵ سال به طول انجامیده و نشان دهنده ی اقتدار شهر لندن می باشد.

~

نوشین

خود خودش بود٬اشتباه نمی کردم.

رفتم جلو وبهش سلام کردم٬منو نشناخت!

برای همین هم از سلام واحوالپرسی گرم و خودمونی من کلی تعجب کرد.

گفت:خانوم !شما منو میشناسید؟ ما قبلا همدیگرو دیدیم؟

گفتم:ای بابا!اختیار دارین آقای راننده!

من حداقل هفته ای یک بار با شما این مسیر رو طی می کنم ...تازه ده تومن هم به شما بدهکارم!

گفت:شرمنده!من روزی صد تا مسافر جا به جامی کنم ٬چهره ها یادم نمی مونه.

خندیدم و گفتم:خسته نباشید٬خدا قوتتون بده٬بفرمایید اینم کرایتون...

هر کاری کردم کرایه رو ازم نگرفت ٬

گفت: شما امروز انرژی یک ماه منو تامین کردی...

کاش همه مثل شما بودن...

...

واقعا٬کاش همه مثل من خوش اخلاق بودن!!!

~ می گفت...

نوشین

می گفت:دنبال فلسفه ی وجودیم می گردم ،می خواهم بدانم اصلا هدف خدا از خلق ما چه بوده؟چرا ما را در این دنیا گرفتار کرده؟
و...
آدمی مثل او که همیشه تنها بود،همیشه بغضی در نگاهش می دیدم که هر لحظه می خواست بترکد،همیشه فکر می کردم تنها چیزی که برایش مهم است این است که سیگار گوشه ی لبش خاموش نشود ،چطور ممکن است...؟
و چه کوته اندیش و کودک بودم من.
این اواخر وقتی به حرف هایش گوش می دادم،بغض گلویم را می گرفت،چقدر می فهمید،چقدر زیبا می فهمید و چقدر عمیق می فهمید...
و چقدر اندکند آنها که عمیق می اندیشند و عمیق می فهمند.آنقدر ژرفند که هیچ کس را یارای قدم گذاشتن در دنیایشان نیست،که نکند غرق شوند در این بیکران!
همین است که همیشه بکرند و دست نخورده .
می بینید آنها را که همیشه دیده می شوند؟همه جا در صف اولند و همه،چه  آسان در دنیایشان پا می گذارند!چرا؟چون آنها،شاید حرف زیادی برای گفتن داشته باشند،شاید همیشه مریدان زیادی داشته باشند،(مرید که نه...چه بگویم؟!)ولی به قول شریعتی بزرگ،همچون نوشابه های گازداری می مانند که تا در لیوان میریزیشان،چنان لیوان را لبریز می کنند که آدم را می ترساننداما قدری طول نمی کشد که گازشان می رود و لیوان نصفه می ماند!
شاید اقیانوسیند به عمق یک وجب و چه آسان می شود در آنها پا گذاشت،بی هیچ واهمه ای!و چه ارزان است هستی شان و بودنشان.
نوشتنش هم آزارم می دهد.
بگذریم...
آری...
وسیع و ژرف،
دست نیافتنی و تنها...
 چه  کلمات زیبایی و چه خصایل نا یابی!
و او...اینگونه بود.
 

~ معماری!

نوشین

از اونجایی که معماری می خونم،
و از اونجایی که توی این وبلاگ هیچ بویی از معماری نمیاد،
تصمیم گرفتم یه کم رنگ و بوی معمارانه بهش بدم.
از این به بعد هر هفته یک اثر معماری رو بهتون معرفی می کنم.
فقط واسه تو می ذارمش ،امیدوارم خوشت بیاد!!!

موزه ی گوگنهایم،اسپانیا.
معمار:فرانک گری.
این بنا از ورقه های تیتانیوم ساخته شده و ظاهرا شبیه یک گل است.

~ تعطیلات!

نوشین

این روزها در تعطیلات به سر می برم.
هم خودم و هم مغزم!!

~ بابایی!

نوشین

-اون وقتا سه تا باغچه ی بزرگ توی حیاطمون بود که وسطشون چمن و دور تا دورشون غرق گلهای اطلسی و رز سفید بود.کنار حیاط هم یه درخت بزرگ آلو بود که نصفش رفته بود توی حیاط همسایه.یادمه که هنوزمدرسه نمی رفتم،کارم این بود که برگهای خشکیده ی درخت رو از روی چمنا جمع کنم تا حیاط به هم ریخته به نظر نرسه. هر روز بابا یه پلاستیک می داد دستم و می گفت تا فلان عدد وقت داری و شروع می کرد به شمردن.ولی حالا... نه درختی هست،نه چمنی،نه من اون نوشین کوچولوی سابقم ،نه بابا دیگه حوصله ی شمردن داره!

-راستی ...
چرا بابا دیگه حوصله ی شمردن نداره؟
میگن چون موهاش سفید شده.
ولی من میگم آخه مو چه ربطی به زبون داره؟!
می دونم...می دونم دارم هزیون می گم،تسلیم!
آخه...
آخه نمی خوام باور کنم که بابایی پیر شده.

-اِ اِ اِ...
یه موی سفید تو سرم پیدا شده...
نکنه منم پیر شدم؟
ولی نه!میگن باید همه ی موهای آدم سفید بشه تا بهش بگن پیر شده،یکی دو تا معمولیه.
پس چرا...پس چرا دیگه حوصله ی شمردن ندارم؟
اصلا چرا راه دور بریم؟
حوصله ی حرف زدن هم ندارم.
وقتی پیش اون دوتا فرشته ی کوچولو می مونم مدام میگن :
تا فلان عدد بشمر تافلان کارو بکنیم،
ولی من...

-روزایی که پیش اونام روزای خیلی قشنگین.
اونقدر خوبن که آدم حسرت می خوره که کاش بزرگ نشده بودم.

- بابایی شاید دیگه حوصله ی شمردن نداشته باشه ...که داره!
ولی هنوز حرفای قشنگ برای گفتن داره...
هنوز شعرای بامزه داره که واسه نوه هاش بخونه...
هنوز هم اگه به جای سلام بابایی بهم بگه سلام،بغض می کنم که نکنه دلش جایی شکسته باشه.
کاش ...
کاش به جای این همه موی سیاه یه ذره از دل بابایی تو دلم بود.

~ برای او که...

نوشین

غمگین ترین غمگینان عالمم ،وقتی تو نیستی
آخر هر روز نجوای آب را در گوشم زمزمه می کردی و
لطافت نسیم را بر گونه های اشکبارم می نشاندی
نگاهت برایم آشنا بود و کلامت برایم معنای آرامش،
کاش...کاش هنوز هم ،همبازی کودکی هایم بودی و همپای رقص های شادمانه ی نوجوانیم.
کاش هیچ گاه راز های دلت را برایم بر ملا نکرده بودی تا نمک گیر سفره ی دلت شوم.
کاش می دانستی او که همیشه قصه ی جاری شدنش را در رگهایم برایت می خواندم،
خود تو هستی!
می دانی که دوستت دارم،
می دانم که دوستم داری،
ولی کاش هیچیک کلاممان را به ابتذال گفتن آلوده نکنیم.
و ای کاش...
یک بار دیگر در کنارم بنشینی تا بگویمت:
فرقی نمی کند که گودال آب کوچکی باشی
یا دریای بیکران زلال،
هرچه که باشی ،همه ی آسمان در تو پیداست!

~ آغاز فانوش

نوشین

تقویم مجبورم کرد که دوباره برگردم.
فردا چهاردهم مرداد یکهزار و سیصد و هشتاد وشش است.
درست یک سال پیش در این تاریخ من اولین پست این وبلاگ را نوشتم که متاسفانه حالا دیگر در آرشیوم نیست.
یک انسانخوب و مهربان  به معنای واقعی کلمه و یک دوست، اینجا را برایم راه اندازی کرد.نمی دانم لیاقتش را نداشتم یا دست تقدیر بود،به هر حال حالا دیگر او نیست.
شاید فردا هم فقط بهانه ای شد برای اینکه یادی از او کرده باشم.
تنها آرزویی که می کنم این است که همیشه پیروز و شادکام باشد و امیدوارم روزی بتواند فریادش را به همه ی آنانی که می خواهد برساند.