~ خواب

نوشین

مادرم می گفت:
بدیها دورند
ناشناختنی اند
گرگ قصه های شنل قرمزی
و گربه های بدجنس جوجه دزد!
خیالند و اهالی قصه ی شبها
همین...
سالهاست که دیگر قصه ای نمی شنوم
که با چشم اهالیشان را می بینم
غربت و وهم خیالشان
خواب را از دیدگانم دزدیده است
بند بند وجودم می لرزد
می سوزم و می ترسم
برای کودکانی که
در نیمه ی راه بودن
دورها دورتر از عدم
و همین نزدیکی ها
بدون حتی قطره ی اشکی به حال جوجه ی کوچکی...
می روند...
-ولی شاید او از من خوشبخت تر باشد
شاید او باید دلش به حال من بسوزد
که در این لجنزار عمیق گرفتار شده ام؟!-
ولی نه...
«بودن»تجربه ایست تکرارناپذیر
و«زنده گی» حقیقتیست بی پایان
که برای «زنده» بودن
باید خواب بود
 آنها که بیدارند نیستند
گم شده اند
میان وجود و عدمشان دست و پا می زنند
باید «نباشی»
باید« نبودن» در میان این آدمها را تجربه کنی
باید خالی شوی تا پر شوی
تا «زنده گی» را به غلط «زندگی»ننویسی
چقدر دور شدم
می گفتم...
و می ترسم،
از -مرد و زن-
...
مادرم هنوز هم می گوید:«بدیها دورند»
مادرم خواب است...می دانم.

~ قناری گفت:...

نوشین

قناری گفت:_کره ی ما
کره ی قفس ها با میله های زرین و چینه دان چینی.
ماهی سرخ سفره ی هفت سین اش به محیطی
تعبیر کرد
که هر بهار
متبلور می شود
کرکس گفت: _ سیاره ی من
سیاره ی بی همتایی که در آن
مرگ
مائده می آفریند.
کوسه گفت:_زمین
سفره ی برکت خیز اقیانوس ها .
انسان سخنی نگفت
تنهااو بود که جامه به تن داشت
و آسـتین اش از اشک تر بود.

~

نوشین

زنان را
 ایزد از درد آفریده ست...

~ زندگی

نوشین

*زندگی آیینه نیست که بر او می نگری

 زندگی خاک ره است که بر او می گذری

 گرچه غم همراه اوست دل به اندوه مبند

 چون خم حافظ خون به دل باش و بخند

 آسمان باش که خلق به نگاهت بخرند

 وز پی دیدن تو سر به بالا ببرند

*ساکن خانه ی باد

~ زندگی

نوشین

جز من و خدا کسی نبود

روزگار رو به راه بود 

                                      هیچ چیز نه سفید و نه سیاه بود

با وجود این

                 مثل اینکه چیزی اشتباه بود

                                      زیر گنبد کبود

بازی خدا نیمه کاره مانده بود

واژه ای نبود و هیچ کس

شعری از خدا نخوانده بود

                                        تا که او مرا برای بازی خودش

                                                                   انتخاب کرد

توی گوش من یواش گفت

 تو دعای کوچک منی

بعد هم مرا مستجاب کرد

                                     پرده ها کنار رفت

                                                        خود به خود با شروع بازی خدا

                                                                         عشق افتتاح شد 

  سال هاست

               اسم بازی من و خدا زندگیست

  هیچ چیز

       مثل بازی قشنگ ما عجیب نیست

                 بازیی که ساده است و سخت

                     با خدا طرف شدن کار مشکلی ست

                      زندگی...

                                بازی خدا و یک عروسک گلی ست

~ برای او که...

نوشین

غمگین ترین غمگینان عالمم ،وقتی تو نیستی
آخر هر روز نجوای آب را در گوشم زمزمه می کردی و
لطافت نسیم را بر گونه های اشکبارم می نشاندی
نگاهت برایم آشنا بود و کلامت برایم معنای آرامش،
کاش...کاش هنوز هم ،همبازی کودکی هایم بودی و همپای رقص های شادمانه ی نوجوانیم.
کاش هیچ گاه راز های دلت را برایم بر ملا نکرده بودی تا نمک گیر سفره ی دلت شوم.
کاش می دانستی او که همیشه قصه ی جاری شدنش را در رگهایم برایت می خواندم،
خود تو هستی!
می دانی که دوستت دارم،
می دانم که دوستم داری،
ولی کاش هیچیک کلاممان را به ابتذال گفتن آلوده نکنیم.
و ای کاش...
یک بار دیگر در کنارم بنشینی تا بگویمت:
فرقی نمی کند که گودال آب کوچکی باشی
یا دریای بیکران زلال،
هرچه که باشی ،همه ی آسمان در تو پیداست!

~

نوشین

می کنم بغض برایت،
                                      اشک می آید به چشم
و صدایم لرزان،می پرسم: 
                                                تو به من شک داری؟
می شود هول نگاهت ،به گمانت،
                                                  شاید،
                                                            نه حتما،اشتباهی شده است!
«و من انگار که غم در دلم اندازه ی دنیا شده است»
      یاد آن بوسه از« او » می افتم،
                            به « تو » و سادگیت،با تلخی میخندم!

~ م.امید

نوشین

اما نمی دانی چه شبهایی سحر کردم.
بی آنکه یک دم مهربان باشند با هم پلکهای من
در خلوت خواب گوارایی.
و آن گاهگه شبها که خوابم برد،
هرگز نشد کاید به سویم هاله ای ،یا نیمتاجی گل
از روشنا گلگشت رویایی.
...
انگار در من گریه می کرد ابر.
من خیس و خواب آلود
بغضم در گلو ،چتری که دارد می گشاید چنگ
انگار بر من گریه می کرد ابر.

~ چراغ

نوشین

شبها ؛چراغ سر در حیاط خانه را روشن می گذارم،
شاید عابری به نورش احتیاج داشته باشد،
شاید مورچه ای دانه ای را به خانه اش ببرد،

~ کاش می شد...

نوشین

با من امشب چیزی از رفتن نگو
از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو
...

کاش می شد لحظه ها را پس گرفت
کاش می شد از تو بود و تا تو بود
کاش می شد در تو گم شد از همه
کاش می شد تا همیشه با تو بود...
کاش فردا را کسی پنهان کند
لحظه را در لحظه سر گردان کند
کاش ساعت را بمیراند به خواب
ماه را بر شاخه آویزان کند
می روی تا قصه را غم نامه ی تدفین گل،
می روی تا واژه را باران خاکستر کنی
ثانیه تا ثانیه پل واره ی ویران شدن
می روی تا بخشی از جان مرا پرپر کنی.