~ تاوان

نوشین

یک بار خواب دیدن تو به تمام عمرمی ارزد
پس نگو...نگو که رویای دور از دسترس خوش نیست،
                                                                              قبول ندارم
گرچه جسم به ظاهر خسته است،
                                                ولی دل دریاییست
                                                                        تاب و توانش بیش از اینهاست
 دوستت دارم
                                  و تاوان آن هرچه باشد،باشد...
 دوست خواهم داشت،
                                   بیشتر از دیروز،
                                                           باکی ندارم از هیچ کس و هرکس
  که تو را دارم
                          «عزیز».
....................................................................................
 تاوان سنگینی بود،خیلی سنگین...

~

نوشین

 
   قسم تو را به خدای،
      ای خدایواره ی من...
           مهرم را پذیره باش،
                                      حتی اگر ذره ای نمی ورزیم به مهر...

~ چرا...؟

نوشین

تا آمدم بگویم «اگر تو نبودی...»،
رفتی...

~

نوشین

سلام!
من برگشتم،
خوبم
خوبتر از همیشه
چون نیستم
دارم از «هجوم خالی اطراف» لذت می برم
می نویسم...
متفاوت با همیشه.

~ ...

نوشین

سلام!
دیروز رفتیم سمنان و بعد از 3 ماه بچه ها رو دیدیم و پل ماکارونی بچه های سال پایینی رو دیدیم و یه کم سال بالایی بازی در آوردیم و رفتیم خوابگاه و کلی برامون سوال پیش اومد که ما چه جوری اینجا زندگی می کردیم و رفتیم پروژه تحویل دادیم و دفاع کردیم و استاد کلی خوشش اومد و از فهرست اشکال گرفت و گفت ببر درستش کن تا 20 بشی و ما هم گفتیم چشم و برگشتیم که بیایم خونه ،پروژه رو جا گذاشـیم توی تاکسی و 20 هزار تومن !! هم پول پرینت رنگی داده بودیم و هیچی کلی گریه زاری کردیم و امروز کل کرج و کل سازمان تاکسی رانی فهمیدن و بالاخره پیدا شد و یه نسخه هم دادیم به پسر آقای راننده که عمرانی بودو تا بره به استاد تحویل بده و حالشو ببره...!
این بود بحر طویل آین روزهای ما!!!
2 ماه مونده به کنکور و هنوز از درس خبری نیست!!
خدایا حالی بده و مجالی!!!

~ مجهولیم٬مجهول!!

نوشین

عکسهای زیادی ثبت شد...البته به خیال عکاس!

اما هیچ کداممان هنوز حتی برای خودمان هم ثبت نشده ایم!!

~ کم آوردن!!!

نوشین

چقدر لذت بخش است آدم احساسا تش را از زبان دیگری بشنود٬یعنی به یک سری نتایجی در مورد خودت برسی و...

امروز در کلاس طراحی معماری اتفاق خیلی جالبی افتاد٬باید خصوصیات فردی و اجتماعی همه ی اعضای خانواده مان را می نوشتیم ٬و طبق آن خصوصیات خانه ای برایش طراحی می کردیم٬نوبت من رسید و پلانی که استاد برای من ٬یعنی من به تنهایی ٬طراحی کردند.

خانه ای که از وسطش آبی عبور می کرد٬دلیلش چه بود؟

استاد اینگونه گفتند:

نوشین یک آدم مهربان است٬آب برای دو دسته از آدم ها یک عنصر حیاتیست٬آدم های عصبی و آدم های مهربان٬تا اولی را تلطیف کند و دومی را مهربانتر و انرژی را که به سبب محبت به دیگران از دست داده به او بازگرداند تا کم نیاورد.و...

خیلی برایم جالب بود!چون دقیقا دو شب پیش به این نتیجه رسیدم که کم آورده ام و به دنبال راه حلی برایش می گشتم٬

حالا به یک رود احتیاج دارم٬یا دریا...

ولی فعلا مجبورم به یک لیوان آب خنک بسنده کنم٬اینجا که جز خاک چیزی نمی بینم.!!

پی نوشت:غیبت طولانیم را بگذارید به حساب متره و طراحی فنی و طراحی معماری در یک ترم به اضافه ی ۷ واحد دیگر

~ ما رفتیم!

نوشین

فردا می ریم...

هنوز خونه زندگیمون معلوم نیست ٬نه خوابگاه داریم نه خونه!اصطلاحا به اینجور آدما میگن آواره آگه اشتباه نکنم!

بله...در هر صورت ترم آخره٬انگار همین دیروز بود با چشم گریون اسممو توی همین صفحه ی اینترنت دیدم.

روزای خیلی قشنگی داشتیم و انشا لله خواهیم داشت...از این به بعد خاطرات کلاس رو مینویسم٬کلاسی که بچه هاش اونقدر ماهن و صمیمی که به قول یه دوست آدم احساس می کنه خدا گلچینشون کرده و کنار هم قرار داده.

این ترم حداقل برای من به خیلی دلایل ترم واقعا سختیه.امیدوارم همه چی خوب پیش بره...

تا پست بعدی ...خداحافظ!

~ معماری!

نوشین

از اونجایی که معماری می خونم،
و از اونجایی که توی این وبلاگ هیچ بویی از معماری نمیاد،
تصمیم گرفتم یه کم رنگ و بوی معمارانه بهش بدم.
از این به بعد هر هفته یک اثر معماری رو بهتون معرفی می کنم.
فقط واسه تو می ذارمش ،امیدوارم خوشت بیاد!!!

موزه ی گوگنهایم،اسپانیا.
معمار:فرانک گری.
این بنا از ورقه های تیتانیوم ساخته شده و ظاهرا شبیه یک گل است.

~ آغاز فانوش

نوشین

تقویم مجبورم کرد که دوباره برگردم.
فردا چهاردهم مرداد یکهزار و سیصد و هشتاد وشش است.
درست یک سال پیش در این تاریخ من اولین پست این وبلاگ را نوشتم که متاسفانه حالا دیگر در آرشیوم نیست.
یک انسانخوب و مهربان  به معنای واقعی کلمه و یک دوست، اینجا را برایم راه اندازی کرد.نمی دانم لیاقتش را نداشتم یا دست تقدیر بود،به هر حال حالا دیگر او نیست.
شاید فردا هم فقط بهانه ای شد برای اینکه یادی از او کرده باشم.
تنها آرزویی که می کنم این است که همیشه پیروز و شادکام باشد و امیدوارم روزی بتواند فریادش را به همه ی آنانی که می خواهد برساند.