منوی كاربری
نظرسنجی
درباره

همه چیز در اولین روز مهر ماه و از یک نیمکت چوبی شکل گرفت.کنار هم نشستیم و یکدل و یکصدا به آوای معلم گوش سپر دیم. شیطنت های دوران دبیرستان حسادت ها و رقابت های کودکانه و گریه ها و خنده هایی از سر بی خیالی همه و همه رفتند و جای خود را به یک رابطه عاطفی عمیق دادند. لحظه به لحظه و ثانیه به ثانیه زندگیمان در کنار هم گذشت. آری یکدیگر را پیدا کرده بودیم و به دنیای هم پا گذارده بودیم و اکنون که نزدیک به شش سال از اولین روز می گذرد به لطف سر انگشتان مهربان یک عزیز فکر و دل و ناممان را یکی کرده ایم تا ما هم همراه او به انتظار بنشینیم شاید با همراهی هم آن را به انتظاری شیرین تبدیل کنیم باشد که امید هایمان به یقین مبدل شوند..

صفحات وبلاگ

لینكدونی

جستجوگر

  

خبرنامه

آمار وبلاگ

امروز :: سه شنبه 12 آذر 1387

بازدید های امروز :

بازدید های دیروز :

كل بازدیدها :

كل مطالب :

كل نظرات :  

ایجاد صفحه :  - ثانیه

~


نوشین

 


«مرگ پایان کبوتر نیست.»
یادش گرامی...



 

~ کافه نادری


نوشین

 

  
 کافه نادری نام یکی از کافه های قدیمی تهران است.کافه نادری در شرق پل حافظ در خیابان نادری یا جمهوری فعلی واقع شده است.
در سال 1306 مهاجر روسی با نام خاچیک مادیکیانس این کافه را دایر کرد.این کافه سالهل پاتوق شاعران،نویسندگان و روشنفکران بوده است.صادق هدایت،جلال آل احمد و سیمین دانشور از معروفترین این افراد بوده اند.
در معرفی نامه ای از این کافه که امروزه در کنار ورودی آن قرار داده شده،آمده است که غذاهای فرنگی مانند بیفتک و بیفسترو گانف ،همچنین کافه گلاسه و بستنی های فرنگی،،قهوه ترک و فرانسه برای اولین بار در این کافه به ایرانیان عرضه شد.
کافه نادری تا سال 86 نیز پا برجا بوده و به کار خود ادامه میداد ،ولی در چند ماه اخیر خبرهایی مبنی بر فروش آن شنیده شده ،که با اعتراض مردم و درخواست آنان برای پیوستن این کافه به میراث فرهنگی کشور مواجه شده است.

 

~ ۱۵/۹/۸۶ -اصفهان


نوشین

 

 

~ بوی خوب بهشت


نوشین

 

«آمده است که چون آدم و حوا از بهشت بر زمین آمدند،حضرت آدم بر کوه صفا قرار گرفت و حضرت حوا بر کوه مروه.حضرت حوا که از بوی خوش بهشت ،گیسوی خود را شانه کرده و بسته بود،چون به زمین آمد گفت: «چه امید داشته باشم از مشاطگی که در بهشت کردم ،حال آنکه خداوند از من در خشم است.»پس گیسوی خود را گشود و آن بوی خوش را که از گیسوی او فرو ریخت ،باد به مشرق و مغرب برد و بیشترش را بر زمین هند ریخت؛به این سبب است که بیشتر بوهای خوش در هند می روید.»

در متون اسطوره ای هم آمده است که قرن ها قبل از میلاد مسیح ،زنان در ایران ،گیسوان بلند خود را به عطر هایی آغشته می کردند ،طوری که وقتی باد در موهایشان می پیچید،بوی خوش عطر را تا فرسنگ ها پراکنده می کرد.
هنوز هم وقتی حافظ می خوانیم،بوی خوش «گیسوی یار»از همین رسم و ماجرا خبر می دهد!